Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1950-1985. Był pilotem od wczesnych lat powojennych. W 1948-1949 pracował jako instruktor pilotażu w Krośnie. Jeszcze w czasie studiów został zatrudniony w Instytucie Lotnictwa. Początkowo prowadził badania homologacyjne łącznie z Wiktorem Pełką (wspólnie wykonali pierwszy lot na samolocie Junak-3). Szybko zyskał opinię, że jest nie tylko praktycznie ale również teoretycznie przygotowany do obiektywnych ocen badanych samolotów i jest w gronie pilotów do których konstruktorzy mają zaufanie. Prowadził badania samolotów Junak-3, oblatał samolot TS-8 Bies i prowadził jego badania. Na samolocie tym ustanowił dwa rekordy międzynarodowe. Wraz z Aleksandrem Wąsowiczem oblatał MD-12. W 1955 r. ukończył szkolenie na samolotach odrzutowych. 5 lutego 1960 r. wykonał pierwszy lot na samolocie TS-11 Iskra. Brał udział w badaniach tego samolotu, w tym również flatterowych – i w badaniach silników na latającej hamowni. Oblatał razem z Ludwikiem Natkańcem doświadczalny samolot Lala-1. Na Lotniczych Salonach w Paryżu demonstrował samoloty TS-8 Bies i M-15 Belfegor. W 1960 objął stanowisko kierownika Zakładu Badań w Locie, co nie było łatwe ze względu na równoległe zadania pilota doświadczalnego. Andrzej Abłamowicz był pierwszym operatorem opracowanego w Instytucie sterowanego pocisku przeciwpancernego. Wykonał przeszło 13 000 lotów w czasie 8 103 godzin, łącznie na 152 typach samolotów. Choroba serca przerwała jego pracę jako pilota doświadczalnego i spowodowała wcześniejsze przejście na emeryturę. Pracował społecznie w Aeroklubie i Sekcji Lotniczej SIMP. Napisał kilka podręczników dla pilotów. Zamierzał spisać swoje lotnicze przeżycia, ale choroba serca i śmierć przekreśliły te plany.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 11 „Polscy piloci doświadczalni” J. Jędrzejewski, Warszawa, 2014. (nakład wyczerpany)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1979-2002. Specjalista budowy samolotów, drugi główny konstruktor samolotu szkolno-bojowego I-22 Iryda w latach 1979-1987. W 1957 ukończył Moskiewski Instytut Lotniczy otrzymując dyplom mgr inż. W tymże roku przystąpił do pracy w OBR WSK-Mielec, piastując różne stanowiska, w tym kierownika działu konstrukcyjnego. Brał udział w modyfikacji samolotu MiG-17 (Lim-5M, Lim-6), w projektowaniu niezrealizowanych samolotów M-7 oraz M-12. Był organizatorem i kierownikiem Działu Prób Silników Wysokoprężnych i Aparatury Paliwowej w PZL Mielec. W latach 1972-1979 był dyrektorem Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Pojazdów Szynowych w Poznaniu. Prowadził prace nad aerodynamiką pojazdów szynowych. Tego tematu dotyczyła jego praca doktorska obroniona w 1977 r. W 1979 r. podjął pracę w Instytucie Lotnictwa, jako zastępca dyrektora ds. konstrukcyjnych i głównego konstruktora samolotu szkolno-bojowego I-22 Iryda. Od 1993 r. był głównym konstruktorem czteromiejscowego kompozytowego samolotu dyspozycyjnego I-23 Manager, który w 2002 uzyskał certyfikat na zgodność z przepisami FAR 23. Od 2003 r. zajął się problematyką transportu lotniczego małymi samolotami, w tym zgłoszonym do Komisji Europejskiej projektem European Personal Air Transportation System (EPATS). Za udział w opracowaniu samolotu I-22 Iryda odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1986 r.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 4 „Samolot szkolno-bojowy I-22 Iryda. Wymagania, realizacja, ocena” A. Baron, Warszawa, 2010. (nakład wyczerpany)

Generał brygady, obserwator lotniczy i inżynier Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Ukończył studia na Politechnice Lwowskiej. W latach 1914-1916 służył w Legionach Polskich w 1 pułku artylerii, następnie został skierowany do austriackiej Oficerskiej Szkoły Lotniczej i jako obserwator lotniczy walczył na froncie włoskim. Po kryzysie przysięgowym działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.

W listopadzie 1918 uczestniczył w przejęciu lotniska Lewandówka we Lwowie i walczył w obronie miasta podczas wojny polsko-ukraińskiej. 5 listopada 1918, wraz ze Stefanem Bastyrem, wykonał pierwszy bojowy lot polskiego samolotu. Dowodził powstającą II bojową eskadrą lotniczą (późniejszą 6 eskadrą wywiadowczą).

Po wojnie pełnił wysokie funkcje w dowództwie polskiego lotnictwa i w Departamencie Żeglugi Powietrznej MSWojsk., studiował także w Wyższej Szkole Lotniczej w Paryżu. Kierował Centralnymi Zakładami Lotniczymi w Warszawie, pracował w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa i dowodził 1 Grupą Lotniczą. W 1935 został zastępcą dowódcy lotnictwa do spraw dowodzenia.

Po kampanii wrześniowej był internowany w Rumunii, następnie przedostał się do Francji i Wielkiej Brytanii. Po wojnie pozostał w Szkocji, gdzie zmarł w 1959 roku w Edynburgu. Został pochowany na cmentarzu Corstorphine Hill.

Pracownik i konsultant naukowy Instytutu Lotnictwa w latach 1945-1985. Wybitny specjalista w dziedzinie wytrzymałości materiałów i konstrukcji lotniczych. W czasie okupacji niemieckiej podczas konspiracyjnych studiów w Politechnice Warszawskiej w 1942 r. uzyskał dyplom inżyniera mechanika. W latach 1941-1944 brał udział w pracach konspiracyjnego Instytutu Technicznego Lotnictwa (kryptonim „Dural”). W latach 1945-1946 wraz z grupą inżynierów brał udział w organizacji Instytutu Technicznego Lotnictwa i był w istocie jego pierwszym dyrektorem, a następnie zastępcą dyrektora. W latach 1946-1955 był kierownikiem Zakładu Wytrzymałości Konstrukcji, a także jednym z inicjatorów budowy śmigłowca SP-GIL – wykonał jego obliczenia wytrzymałościowe. Sprawdzał obliczenia wytrzymałościowe budowanych w Polsce samolotów. Pracę doktorską obronił w 1946 r.. Równolegle z pracą w Instytucie Lotnictwa, prowadził działalność dydaktyczną w Szkole Inżynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda, a potem w Politechnice Warszawskiej, gdzie w 1954 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1962 profesorem zwyczajnym. W szkolnictwie wyższym pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji. Był promotorem wielu prac doktorskich. Nie przerwał kontaktu z Instytutem Lotnictwa. W latach 1969-1985 był konsultantem naukowym w Instytucie, a w 1964-1987 członkiem Rady Naukowej Instytutu. W Radzie troszczył się o rozwój naukowy kadry Instytutu. Jego zasadniczym dorobkiem było wprowadzenie do polskiego przemysłu lotniczego nowoczesnych metod obliczeń wytrzymałości konstrukcji cienkościennych oraz kratownicowych. Był konsultantem rozwiązań konstrukcyjno – wytrzymałościowych wielu polskich samolotów, śmigłowców i szybowców. Metody obliczeń wytrzymałościowych opracowane dla lotnictwa przenosił do innych gałęzi przemysłu. Był autorem wielu prac naukowych i podręczników akademickich. Cechowała go rozległa wiedza nie tylko techniczna, ale i humanistyczna. Miał znakomitą pamięć, niezwykły talent dydaktyczny, był życzliwym wychowawcą troszczącym się o rozwój młodej kadry inżynierskiej.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019. (w sprzedaży)
4. Seria „Ludzie lotnictwa – Zbigniew Brzoska”, pod redakcją Lesława Karsta, Warszawa, 2022

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1948-1976. Wybitny konstruktor lotniczy. W 1931 r. po zdaniu matury rozpoczął studia w Politechnice Warszawskiej. Po uzyskaniu półdyplomu rozpoczął w 1937 r. pracę w Doświadczalnych Warsztatach Lotniczych (RWD) na Okęciu. Dyplom magistra inżyniera otrzymał w 1961 r. Pracował przy opracowaniu konstrukcji samolotów RWD-19, RWD-23 i RWD-25. W latach 1936-37 ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii i we wrześniu 1939 r. bronił twierdzy w Modlinie (5 i 8 PAL). W 1942 r. wstąpił do oddziału dywersyjnego Armii Krajowej „Wachlarz”. W zimie 1945-46 r. opracował na konkurs Ministerstwa Komunikacji projekt jednomiejscowego motoszybowca Pegaz, który zdobył I miejsce. Prototyp zbudowany został w warsztatach ZHP i Okręgowych Warsztatach Lotniczych na warszawskim Gocławiu. Pierwsze loty na nim wykonali w Instytucie Lotnictwa B. Żurakowski i J. Szymankiewicz. Tadeusz Chyliński rozpoczął pracę w Instytucie na początku 1948 roku (wówczas jeszcze ITL), jako konstruktor w Dziale Wytrzymałościowo-Konstrukcyjnym, gdzie zaprojektował kadłub i podwozie śmigłowca SP-GIL. Od 1951 r. był kierownikiem Zakładu Wytrzymałości Instytutu Lotnictwa. Pod jego kierownictwem wykonano wiele prób statycznych samolotów licencyjnych i rodzimych. Od 1964 r. był kierownikiem Zakładu Konstrukcji Specjalnych, a następnie samodzielnej grupy problemowej. Autor bądź współautor projektów celów swobodnie latających (TC-1, TC-2), holowanych, doświadczalnych (Spec),autor projektu przeróbki samolotu Piper L-4 na sanitarny (wykonano 14 egzemplarzy), niezrealizowanych projektów samolotów – unowocześnienia An-2, transportowego Borsuka, szybowca Kawka. Na emeryturę przeszedł w 1976 r.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019; (w sprzedaży)
4. „Moja pasja lotnictwo” R. Chyliński, Warszawa, 2017.

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1930-1939 oraz 1946-1959. Wybitny konstruktor lotniczy i nauczyciel akademicki. W 1925 r. ukończył gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie uzyskując świadectwo dojrzałości. W latach 1920-1926 należał do Związku Harcerstwa Polskiego. Po maturze rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, które ukończył w lipcu 1931 r. W maju 1930 r. podjął pracę zawodową na stanowisku technika pomiarów w locie w Dziale Płatowcowym w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa (dzisiejszym Instytucie Lotnictwa). Ponadto objął kierownictwo Działu Obliczeniowego DWL oraz stanowisko starszego asystenta w Katedrze Budowy Samolotów i Mechaniki Lotu na Politechnice Warszawskiej. Współpracował także z biurem RWD, w którym kierował komórką obliczeń aerodynamicznych i wytrzymałościowych. W latach powojennych pracował równolegle w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa oraz Centralnym Studium Samolotów, gdzie współpracując z prof. F. Misztalem, opracował prototypy samolotów CSS-11 i CSS-12, a w biurze konstrukcyjnym Instytutu Lotnictwa razem z prof. Misztalem opracował samolot pasażerski MD-12. W 1958 r. otrzymał tytuł profesora. W Katedrze Budowy Samolotów kierowanej przez prof. Misztala prowadził Zakład Technologii Płatowców, gdzie zapoczątkował, jako pierwszy w kraju, badania lotniczych konstrukcji z kompozytów polimerowych i uruchomił w tym zakresie współpracę z przemysłem lotniczym. W 1970 r. był współorganizatorem Instytutu Techniki Lotniczej i Hydroaerodynamiki na Wydziale MEiL Politechniki Warszawskiej oraz pierwszym jego dyrektorem. W latach 1960-1961 piastował stanowisko dziekana Wydziału Lotniczego PW, w 1969 r. prodziekana Wydziału MEiL, a w 1970 r. kierownika Zakładu Samolotów i Śmigłowców. W 1977 r. przeszedł na emeryturę, ale nadal współpracował z ZSiŚ. Był też konsultantem ds. ultralekkich szybowców z kompozytów polimerowych. Zmarł 17 lutego 1987 roku. Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Źródła:
1. Biblioteka Historyczna nr 6 „Wybrane zagadnienia z historii Instytutu Lotnictwa” T. Królikiewicz, Warszawa, 2012; (w sprzedaży)
2. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019. (w sprzedaży)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1956-2001. Specjalista w zakresie projektowania i budowy silników lotniczych. Politechnikę Warszawską ukończył w 1956 r. uzyskując dyplom magistra inżyniera w specjalności budowa silników lotniczych. 1 kwietnia 1956 r. rozpoczął pracę w Instytucie Lotnictwa w Zakładzie Silników Lotniczych. W 1961 r. został adiunktem a w 1978 r. uzyskał specjalizację zawodową I stopnia w zakresie konstrukcji silników lotniczych. Od lipca 1964 r. kierował zespołami konstrukcyjnymi dopracowania i rozwoju silnika SO-1. Pod jego kierunkiem opracowano w Instytucie Lotnictwa silnik odrzutowy K-15 (w grudniu 1979 r. został mianowany głównym konstruktorem tego silnika). Od 1989 r. aż do przejścia na emeryturę był głównym konstruktorem silników turbinowych w Instytucie Lotnictwa. W tym okresie pod jego kierunkiem opracowano i wdrożono do produkcji silnik K-15 (użyty do napędu samolotu szkolno-bojowego I-22 Iryda), opracowano jego wersję rozwojową K-16 oraz dwuprzepływowy silnik D-18 a także prowadzono projekt badawczy Komitetu Badań Naukowych dotyczący wektorowania ciągu. Był członkiem Rady Naukowej Instytutu Lotnictwa kilku kadencji, autorem kilkudziesięciu artykułów, opinii, sprawozdań, programów dotyczących silników turbinowych, silników tłokowych i maszyn o krążących tłokach. Był autorem 9 patentów.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 4 „Samolot szkolno-bojowy I-22 Iryda. Wymagania, realizacja, ocena” A. Baron, Warszawa, 2010. (nakład wyczerpany)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1946-1974, jego dyrektor w latach 1946-1948. Wybitny specjalista, twórca polskiej szkoły mechaniki lotu i aeroelastyczności oraz mechaniki gazów rozrzedzonych. Urodził się 12 czerwca 1912 r. na Wołyniu. W 1935 r. ukończył paryską École Nationale Supérieure d’Aéronautique (ENSA), studiował także na Université de Paris. Do wybuchu wojny pracował w Lubelskiej Wytwórni Samolotów, skąd został ewakuowany do Francji a po jej kapitulacji osiadł w Wielkiej Brytanii, gdzie był zatrudniony w centrum szkolenia personelu naziemnego PSP w Blackpool, a od grudnia 1941 r. w Royal Aircraft Establishment w Farnborough. W 1943 r. uzyskał licencję pilota. W roku 1946 wrócił do kraju i podjął pracę w Instytucie Technicznym Lotnictwa na stanowisku dyrektora. Zbudował powojenną strategię Instytutu Lotnictwa, między innymi tworzenia i rozwoju turbinowych silników do samolotów szkolno-treningowych. Objął opiekę naukową kadry Instytutu, był promotorem 5 rozpraw doktorskich i przez lata mecenasem rozwoju naukowego. Następnie podjął pracę w szkolnictwie wyższym, w Polskiej Akademii Nauk. Podczas pracy w Instytucie Lotnictwa obronił pracę doktorską pt. Zastosowanie metody podatności harmonicznej do obliczeń amplitud drgań wymuszonych samolotu z uwzględnieniem wpływu wewnętrznego tłumienia. Członek rzeczywisty PAN. Profesor Politechniki Warszawskiej (1947-1970), organizator i kierownik Katedry Mechaniki Lotu Wydziału Lotniczego, prodziekan Wydziału Lotniczego, pierwszy dziekan Wydziału Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa (1960-63). Od roku 1970 profesor Uniwersytetu Warszawskiego, dyrektor Instytutu Mechaniki UW (1977-1981), a następnie prorektor ds. nauki. Wieloletni kierownik Zakładu Mechaniki Cieczy i Gazów Instytutu Podstawowych Problemów Techniki PAN. W dorobku publikacyjnym profesora na szczególną uwagę zasługuje obszerny, trzytomowy podręcznik akademicki Mechanika lotu (PWN 1952) i jego nowe, dwutomowe wydanie (1961), a także Wstęp do aerosprężystości, prawdopodobnie pierwszy na świecie podręcznik akademicki z dziedziny aeroelastyczności. Zmarł 25 października 2004 roku. Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019. (w sprzedaży)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1956-2000). Specjalista w zakresie projektowania i budowy silników lotniczych, historyk lotnictwa, publicysta. Dyplom magistra inżyniera uzyskał w 1956 r. na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej w specjalności silniki lotnicze i w tym roku rozpoczął pracę w Instytucie Lotnictwa. W ciągu 44 lat pracy pełnił obowiązki kierownika laboratorium komór spalania, kierownika Branżowego Ośrodka Informacji Technicznej i Ekonomicznej (dwukrotnie), głównego specjalisty ds. współpracy naukowo-technicznej, zastępcy dyrektora Instytutu ds. koordynacji. Od 1962 r. był adiunktem. W latach 1964-1976 był przewodniczącym Kolegium Redakcyjnego dwumiesięcznika Biuletyn Informacyjny Instytutu Lotnictwa. W 1976 r. ukończył Studium Podyplomowe Organizacji i Koordynacji Prac Naukowo-Badawczych w Politechnice Warszawskiej. W latach 1976-1978 był zastępcą kierownika tzw. „Problemu węzłowego 05.06” (silniki wysokoprężne), a w latach 1976-1979 był członkiem zespołu koordynacyjnego „Problemu węzłowego 12.05” ( lotnictwo ). Przez 20 lat był przewodniczącym Komisji Normalizacyjnej przy Instytucie Lotnictwa. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W 2000 r. przeszedł na emeryturę. W swoim dorobku ma ponad 500 artykułów popularnonaukowych i naukowych oraz szereg książek i zeszytów tematycznych „ Typy Broni i Uzbrojenia”. Zmarł w Warszawie w 2020 r.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006. (nakład wyczerpany)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1930-1939 i 1947-1964 r. Specjalista w dziedzinie obliczeń wytrzymałości konstrukcji lotniczych, wybitny pilot balonowy. Franciszek Janik urodził się 7 lipca 1900 w Mszance koło Gorlic, tam rozpoczął naukę w szkole powszechnej, następnie uczęszczał do gimnazjum w Gorlicach. W czasie I wojny światowej jako czternastoletni chłopiec zobaczył przelatujący samolot „Albatros”. Od tej pory fascynował się lotnictwem. W czerwcu 1919 zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej, gdzie konstruował samoloty, uczył się pilotażu szybowców, opanowując jednocześnie wszystkie dyscypliny sportów powietrznych. W 1927 r. złożył egzamin dyplomowy i Rada Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej na wniosek komisji egzaminacyjnej, nadała Franciszkowi Janikowi akademicki stopień inżyniera mechanika. Pozostał na uczelni w charakterze starszego asystenta prof. Maksymiliana Hubera, a następnie dr inż. Zygmunta Fuchsa w Laboratorium Aerodynamiki Politechniki Lwowskiej. Nadzorował budowę tunelu aerodynamicznego do badań naukowych. Jego zdolności naukowe zwróciły uwagę wybitnych konstruktorów broni pancernej, wskutek czego przeniesiono go do Biura Konstrukcyjnego Broni Pancernej Instytutu Badań Inżynierii w Warszawie, gdzie wraz z zespołem w składzie: mjr inż. Władysław Trzeciak, rtm. Edward Karkoz i inż. Edward Habich, pracował nad projektem lekkiego czołgu szybkobieżnego wz. 30. Inżynier Franciszek Janik zajmował się rozwiązaniami napędu tego czołgu. W 1930 r. dyrektor Instytutu Badań Technicznych Lotnictwa zatrudnił Franciszka Janika na stanowisku kierownika działu płatowców, którego zadaniem było sprawdzanie i unowocześnienie obliczeń prototypów samolotów i szybowców oraz przeprowadzanie prób statystycznych. W 1933 r. został pilotem, ukończył szkolenie samolotowe w Aeroklubie Warszawskim. W 1932 r. w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie ukończył ośmiotygodniowy kurs podoficerów rezerwy. W 1936 r., z uwagi na bardzo dobre wyniki w szkoleniu lotniczym, przeniesiony został z korpusu oficerów rezerwy piechoty do korpusu oficerów rezerwy lotnictwa. W 1937 Franciszek Janik w swojej pracy naukowej pod tytułem Wymagana wytrzymałość samolotu opisał teorię „krzywej wyrwania” (krzywa obciążeń manewrowych), która została wprowadzona po wojnie do międzynarodowych przepisów International Civil Aviation Organization (ICAO- organizacja międzynarodowego lotnictwa cywilnego). W 1938 r. wraz z kpt. Antonim Januszem zdobył w zawodach balonowych w Belgii Puchar Gordona Bennetta. We wrześniu 1939 ewakuowany został wraz z Wytwórnią Płatowców nr 1 Państwowych Zakładów Lotniczych (PZL WP-1) z Palucha do Rumunii, a stamtąd przez Jugosławię przedostał się do Francji. Tam przyjęty został do Wojska Polskiego i przydzielony do Batalionu Oficerów Lotnictwa w Lyon-Bron w charakterze wykładowcy przedmiotu budowy płatowców i aerodynamiki. Podczas drugiej wojny światowej przebywał w Paryżu i Ankarze, prowadząc prace konstrukcyjne w fabrykach lotniczych, szkolił studentów, inżynierów i lotników. Po zakończeniu II wojny światowej wrócił do kraju i podjął pracę w Instytucie Lotnictwa i równocześnie Politechnice Warszawskiej. Pracował jako wykładowca teorii lotniczej, konstruktor oraz wykonywał ekspertyzy lotnicze. Opublikował wiele prac naukowych, książek, podręczników i skryptów. Oprócz działalności naukowej był także aktywnym pilotem i skoczkiem spadochronowym. Zmarł w Warszawie 27 grudnia 1975 r.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006. (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019, (w sprzedaży)
4. Seria „Ludzie lotnictwa – Franciszek Janik”, pod redakcją Lesława Karsta, Warszawa, 2021.

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1966-2009. Specjalista w dziedzinie aerodynamiki profili lotniczych i skrzydeł. Pracę doktorską pt. „Badania ściśliwego dwuwymiarowego opływu płata”, obronił w 1981 r. Zatrudniony w Instytucie Lotnictwa w Zakładzie Aerodynamiki od 1966 r. W latach 1976-1986 kierował Pracownią Dużych Prędkości. Od 1988 r. na stanowisku kierownika Zakładu Aerodynamiki. W latach osiemdziesiątych kierował pracami badawczymi w zakresie aerodynamiki samolotu szkolno-bojowego I-22 Iryda. Pod jego kierunkiem opracowano nowoczesną technologię aerodynamiczną skrzydła nadkrytycznego. Na początku lat dziewięćdziesiątych technologia ta została wykorzystana w projektach wersji rozwojowej samolotu I-22 Iryda i samolotu szturmowego Kobra 2000. Wiele jego rozwiązań zostało zastosowanych w nowych konstrukcjach lotniczych, m.in. samolotu I-23 Manager i śmigłowca IS-2. Zaprojektował rodzinę profili wirnika nośnego ILH-3XX i profil ILT-212 śmigła ogonowego śmigłowca. W 1995-1997 pod jego kierunkiem dokonano obszernej modernizacji aerodynamicznej samolotu I-22 Iryda do wersji M-96, o podwyższonych zdolnościach manewrowych i poprawionych parametrach startu i lądowania. W 1998-1999 prowadzono pod jego kierunkiem prace badawcze dla koncernu lotniczego Northrop Grumman Corporation. W 2000 r. nawiązał współpracę z lotniczymi ośrodkami badawczymi w Europie, która doprowadziła do udziału Zakładu Aerodynamiki w Europejskich Programach Ramowych i w komercyjnych pracach rozwojowych projektu Airbus A400M. Pod jego kierunkiem Zakład Aerodynamiki wziął udział w sześciu projektach badawczych 5. i 6. Programu Ramowego: HELIX, HiReT, UAVNET, HISAC, UFAST i CESAR. Przez trzy kadencje był członkiem Rady Naukowej Instytutu Lotnictwa, a od 1987 r. członkiem Sekcji Mechaniki Płynów Komitetu Mechaniki PAN.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006. (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019, (w sprzedaży)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1954-1963. Wybitna konstruktorka szybowców i samolotów, pilot szybowcowy i samolotowy. Po otrzymaniu świadectwa dojrzałości rozpoczęła studia na Politechnice Warszawskiej. Studiowała na Wydziale Mechanicznym. Była pilotem szybowcowym. 28 września 1941 r. skończyła studia konspiracyjne na Politechnice Warszawskiej otrzymując dyplom inżyniera. Brała udział w Powstaniu Warszawskim. We wrześniu 1944 r. została wywieziona do obozu pracy w Niemczech. Do Polski wróciła w maju 1945 r. W maju 1946 r. ukończyła kurs instruktorów szybowcowych a następnie kurs pilotów samolotowych. W tymże roku rozpoczęła pracę w Instytucie Szybownictwa w Bielsku-Białej jako konstruktor lotniczy. W grudniu 1946 r. została członkiem Aeroklubu Bielskiego. Współpracowała nad projektem szybowca IS – 2 Mucha i IS-5 Kaczka a później Mucha-bis. W maju 1950 r. zdobyła srebrną odznakę szybowcową. Uczestnicząc w Samolotowym Zlocie Gwiaździstym wylatała 5 miejsce. Jej wiedza pozwoliła na wprowadzenie ulepszeń przy powstającym szybowcu „Mucha ter”. W 1951 r. wykonała projekt wstępny szybowca SZD-9 Bocian a także brała udział w opracowaniu szybowca SZD-8 Jaskółka. W 1952 r. w Regionalnych Zawodach Szybowcowych zajęła 2 miejsce. W 1953 r. wykonała projekt wstępny szybowca SZD-10 Czapla. W pierwszym półroczu 1954 r. wykonała projekt wstępny i szczegółowy projekt aerodynamiczny szybowca bezogonowego SZD-13X Wampir. W 1954 r. była kierownikiem Sekcji Prototypów w Szybowcowych Zakładach Doświadczalnych. W latach 1953-1954 przewodniczyła sekcji Stowarzyszenia Inżynierów Mechaników Polskich, była wiceprzewodniczącą koła Naczelnej Organizacji Technicznej w Bielsku-Białej. 1 października 1954 r. została zatrudniona jako starszy asystent w Zakładzie Wytrzymałości Instytutu Lotnictwa w Warszawie. W marcu 1956 r. otrzymała nagrodę za szybowiec szkolny Wróbel. Tego samego roku uzyskała licencje pilota samolotowego 2 klasy. W marcu 1957 r. została członkiem Aeroklubu Warszawskiego. 1 września 1957 r. otrzymała tytuł naukowy adiunkta Instytutu Lotnictwa. W grudniu 1957 r. została członkiem Zarządu Głównego Aeroklubu PRL. Startowała w Samolotowych Mistrzostwach Polski. W styczniu 1963 r. otrzymała stopień samodzielnego pracownika naukowo-badawczego. Latała jako pilot szybowcowy i samolotowy. Pasjonowała się akrobacją lotniczą. Zasiadała między innymi w Komisji Rewizyjnej Aeroklubu PRL, lotniczej komisji egzaminacyjnej, komisji sędziowskiej na zawodach szybowcowych i samolotowych i Komisji Ekspertów Lotniczych RWPG. Była rzeczoznawcą lotniczym Komisji Przepisów Sprzętu Lotniczego przy Departamencie Lotnictwa Cywilnego Ministerstwa Komunikacji. Zginęła 2 października 1963 r. zderzając się w powietrzu z innym samolotem podczas nocnych lotów w Aeroklubie Warszawskim na lotnisku Gocław. Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Źródła:
1. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019; (w sprzedaży)
2. Strona „Niebieska Eskadra”: https://niebieskaeskadra.pl/m/?control=8&id=4881&title=irena-kaniewska (dostęp 03.02.2026), autor Konrad Rydołowski.

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1964-1991. Konstruktor lotniczy, specjalista w dziedzinie ekonomiki samolotów i śmigłowców. Przed wojną ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w grupie technicznej. Walczył w SGO „Polesie” do kapitulacji pod Kockiem.. W 1941-1944 student tajnej Politechniki Warszawskiej. Brał udział w Powstaniu Warszawskim. Dyplom magistra inżyniera uzyskał w 1946 na Wydziałach Politechnicznych AGH w Krakowie. Podjął pracę w Instytucie Szybownictwa w Bielsku, jako starszy konstruktor (równocześnie prowadząc wykłady z aerodynamiki na Wydziałach Politechnicznych w Krakowie), od 1954 r. pracował jako kierownik biura konstrukcyjnego. Opracowywał konstrukcje szybowców Jaskółka (wyczynowy) i Kaczka (doświadczalny). W latach 1958-1964 pracował w WSK Mielec, pełniąc obowiązki kierownika Ośrodka Konstrukcji Lotniczych. W 1964 r. przeniesiony został do Instytutu Lotnictwa. Otrzymał stopień adiunkta, w 1971 r. docenta, a w 1979 r. obronił pracę doktorską na Politechnice Warszawskiej. W Instytucie wykonywał różne prace studialne i opiniotwórcze w zakresie aerodynamiki, wytrzymałości i osiągów statków powietrznych. Opracował metodę badania sprawności i ekonomiki samolotów i śmigłowców rolniczych i transportowych. Od 1978 r. do przejścia na emeryturę, był kierownikiem Branżowego Ośrodka Informacji Naukowej, Technicznej i Ekonomicznej. Przez wiele lat był prezesem Sekcji Lotniczej SIMP. Oznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski w 2001.

Source:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019; (w sprzedaży)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1955-1998. Specjalista awioniki i wyposażenia elektronicznego samolotów. Dyplom magistra inżyniera uzyskał na Politechnice Śląskiej na Wydziale Elektrycznym w 1951 r. Do 1955 r. pracował w WSK-Mielec, jako konstruktor prowadzący wyposażenia elektronicznego rodziny samolotów Lim. W 1955 r. został przeniesiony do Instytutu Lotnictwa, gdzie pracował do emerytury w 1998 na stanowiskach: adiunkt, kierownik pracowni radiotechniki lotniczej, kierownik Zakładu Awioniki. Zajmował się opracowaniem i badaniami urządzeń radiowo-nawigacyjnych samolotów oraz ich anten. Opracował projekt systemów radiowo-elektronicznych do samolotu I-22 Iryda. W 1979 r. objął kierownictwo prac nad systemami awionicznymi tego samolotu i ich wdrożeniem, jako zastępca głównego konstruktora. Zainicjował i brał udział w opracowaniu radiostacji wojskowej RS-6106, wprowadzonej do produkcji w Zakładach „Unimor”. Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych kierował opracowaniem projektu systemu diagnostycznego i wyposażenia awioniki wersji rozwojowych samolotu I-22 Iryda. Opublikował 27 prac naukowo-technicznych, kilka z nich prezentował na konferencjach zagranicznych. W latach 1986-90 prowadził wykłady z dziedziny komputerów pokładowych na Politechnice Warszawskiej.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019. (w sprzedaży)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1948-1990. Specjalista w dziedzinie badań w locie i mechaniki lotu, konstruktor lotniczy. W czasie wojny zaangażowany w działalność konspiracyjną. Podczas Powstania Warszawskiego brał udział w produkcji broni. Po Powstaniu przebywał w obozie jenieckim. Po wyzwoleniu instruktor zawodowego przeszkalania demobilizowanych żołnierzy PSP (Polish 131 Wing). Studia odbywał na Polish University College w Londynie. Po powrocie do Polski w 1949 r. uzyskał na Politechnice Warszawskiej dyplom magistra inżyniera. Pracę w Głównym Instytucie Lotnictwa (późniejszym Instytucie Lotnictwa) rozpoczął w 1948 r. Kolejno był starszym asystentem, adiunktem i docentem. Pełnił funkcję kierownika pracowni, kierownika grupy problemowej. Pracę doktorską obronił w 1967 r. Trzykrotnie był kierownikiem Zakładu Badań w Locie. Kierował badaniami w locie wielu samolotów (m.in. Junak, Bies, Lala-1). Jako inżynier prób w locie wylatał 1444 godziny na wielu typach samolotów. W zespole samolotu I-22 Iryda opracowywał zagadnienia mechaniki lotu. Opracował także teorię śmigieł tunelowych. Przeszedł na emeryturę w 1990 r. Równolegle z pracą w Instytucie Lotnictwa był zatrudniony jako starszy asystent na Politechnice Warszawskiej (1949-1952), adiunkt w Zakładzie Cieczy i Gazów IPPTPAN (1951-1959). Był współredaktorem czasopisma „Technika Lotnicza”.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019. (w sprzedaży)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1956-1971. Wybitny konstruktor samolotów, naukowiec i nauczyciel akademicki. Absolwent Politechniki Lwowskiej (1927 r.). W 1929 r. obronił pracę doktorską na Politechnice w Akwizgranie. Po powrocie do kraju pracował w wytwórni samolotów PZL w Warszawie. Równolegle z pracą konstruktorską prowadził działalność pedagogiczną i naukową w Instytucie Aerodynamicznym u prof. Czesława Witoszyńskiego. W PZL Warszawa był współtwórcą samolotów PZL-19, -23 i -28 oraz głównym konstruktorem PZL-38. Po ewakuacji w 1939 r. do Rumunii wrócił do kraju w 1940 r. i w Szkole Inżynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda rozpoczął wykłady z budowy samolotów. W latach 1945-1946 uczestniczył w reaktywacji Polskich Linii Lotniczych Lot, gdzie był dyrektorem Działu Technicznego. W 1946 r. współtworzył Centralne Studium Samolotów i do 1951 r. był jego pierwszym dyrektorem. Tam powstały samoloty CSS-10 i CSS-11 oraz, we współpracy z Leszkiem Dulębą, CSS-12. W 1951 r. zorganizował Katedrę Budowy Samolotów Politechniki Warszawskiej, a po reorganizacji został kierownikiem Zakładu Budowy Samolotów, gdzie utworzył pierwszy w kraju zespół naukowy zmęczenia konstrukcji płatowców, pozostając na tym stanowisku do przejścia na emeryturę w 1971 r. W 1956 r. został profesorem zwyczajnym Politechniki Warszawskiej. Równolegle pracował w Instytucie Lotnictwa i w WSK-Okęcie, gdzie z Leszkiem Dulębą skonstruował prototyp pasażerskiego samolotu 4-silnikowego MD-12. W 1958 r. został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk i w latach 1960-1963 był wybierany na stanowisko sekretarza Wydziału IV Nauk Technicznych. Działał w licznych krajowych i międzynarodowych towarzystwach naukowych. Po przejściu na emeryturę nadal pracował aktywnie w Polskiej Akademii Nauk, był członkiem rady programowej czasopisma „Archiwum Budowy Maszyn” i utrzymywał kontakt z Wydziałem MEiL. Zmarł 9 czerwca 1981 roku w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

Źródła:
1. Biblioteka Historyczna nr 6 „Wybrane zagadnienia z historii Instytutu Lotnictwa” T. Królikiewicz, Warszawa, 2012; ( w sprzedaży)
2. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019. ( w sprzedaży)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1946-1980. Specjalista w dziedzinie projektowania i budowy silników. W 1925 r. ukończył w Kownie polską szkołę i wstąpił na Politechnikę w Gandawie (Belgia), gdzie w 1929 r. uzyskał dyplom inżyniera mechanika. W Polsce podjął pracę w warszawskiej fabryce Avia, gdzie został kierownikiem biura konstrukcyjnego i wdrażał produkcję polskich silników lotniczych (licencja Wright „Whirlwind” J-5A). Skonstruował i wdrożył do produkcji między innymi amortyzatory lotnicze, które były montowane w samolotach PZL-37 Łoś, PZL-23 Karaś, PZL-46 Sum i PZL-50 Jastrząb. W latach 1931-1932 ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Lotnictwa, a po manewrach w 1934 i 1936 roku uzyskał stopień podporucznika rezerwy-obserwatora. W 1936 r. przebywał w USA, gdzie przy okazji zakupu licencji wszechstronnie zapoznał się z organizacją prac konstrukcyjno-badawczych i organizacją produkcji w przemyśle lotniczym. W 1939 r. został zmobilizowany i w 1940 r. przedostał się do Anglii. Służył w 315 Dywizjonie jako oficer taktyczny, a w 1941 r. został przeniesiony do Royal Aeronautical Estabilshment w Farnborough, gdzie zajmował się napędem odrzutowym i rozpracowywał napędy bomby latającej V-1 oraz rakiety V-2. Służbę ukończył w 1945 r. w stopniu majora (Squadron Leader) i wrócił do Polski pierwszym transportem. Od razu włączył się w odbudowę polskiego przemysłu lotniczego i podjął pracę w Instytucie Lotnictwa, gdzie skonstruował szereg silników – od WN-1 do WN-7. Szczególnym sukcesem był silnik WN-3 do samolotu TS-8 Bies, który osiągnął w 1957 r. cztery światowe rekordy w swojej klasie: wysokości, prędkości, długotrwałości i długości lotu. W tym samym roku został docentem w Instytucie Lotnictwa. Za pracę nad WN-3 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi w 1956 r. Pracował też nad drugim polskim śmigłowcem BŻ-4 Żuk, do którego zaadaptował silnik WN-3, oraz był pomysłodawcą (patent) i konstruktorem odśrodkowego sprzęgła rtęciowego zastosowanego w tym śmigłowcu. Jednocześnie pracował w Katedrze Silników Lotniczych Politechniki Warszawskiej na stanowisku adiunkta, gdzie prowadził prace badawcze i dyplomowe, a później w Katedrze Teorii Maszyn i Mechanizmów, gdzie konstruował tak różnorodne urządzenia, jak m.in. zespół napędowy do pontonów, bęben pamięci magnetycznej (wspólnie z prof. Janem Oderfeldem), urządzenie do profilowania i badania krzywek rozrządu, automatu do produkcji płyt spilśnionych czy urządzenia do wzorcowania siłomierzy. Był autorem wielu brytyjskich i polskich patentów.

Źródła:
1. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
2. Biblioteka Historyczna nr 6 „Wybrane zagadnienia z historii Instytutu Lotnictwa” T. Królikiewicz, Warszawa, 2012; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019. (w sprzedaży)

Specjalistka w zakresie paliw lotniczych, smarów, mieszanek gumowych oraz pokryć lakierniczych. Pod jej przewodnictwem były opracowane diagramy lepkości cieczy hydraulicznych, sporządzano mieszanki do napełniania kamizelek ratunkowych przy zetknięciu z wodą. Po wojnie była autorką bądź współautorką wielu prac naukowych dotyczących olejów i materiałów lakierniczych. To je należy zawdzięczać barwne dymy ukazujące się za taflą 64 samolotów Lim podczas lotniczej defilady grunwaldzkiej powstające na skutek wtryskiwania dobranej przez nią pigmentowej emulsji do strug wylotowych silników odrzutowych.

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1962-1987. Specjalista awioniki i wyposażenia elektronicznego samolotów. Wstąpił do Wojska Polskiego w styczniu 1945 i pełnił służbę do marca 1954,m.in. w WOSL Dęblin, WAT, WSK-Warszawa II. W latach 1953-1960 prowadził wykłady w Wojskowej Akademii Technicznej z dziedziny osprzętu lotniczego. W WSK-Warszawa II, w latach 1960-1962 zorganizował i prowadził Ośrodek Konstrukcji Osprzętu. Pracę w Instytucie Lotnictwa rozpoczął w 1962. W 1963 przebywał na stypendium ICAO w brytyjskiej firmie Smith AD, która zajmowała się osprzętem lotniczym. W Instytucie pełnił obowiązki: kierownika pracowni (1964 r.), kierownika Zakładu Przyrządów Pokładowych (1968), zastępcy kierownika Ośrodka Miernictwa i Awioniki (1974-75), kierownika Ośrodka Osprzętu i Urządzeń Satelitarnych (1976-1987). Od 1982 był głównym konstruktorem tematu „Plejada 1” (opracowanie awioniki do samolotu I-22 Iryda), w ramach którego opracowano w Instytucie Lotnictwa i wdrożono do produkcji takie wyroby, jak: momentomierz, radiowysokościomierz, radiostacja pokładowa, radiokompas i inne. Członek Rady Naukowej Instytutu (1974-1978).W latach 1988-1999 pełnił funkcję sekretarza w Wydawnictwach Naukowych Instytutu. Jest autorem dwóch patentów i 25 publikacji. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Przeszedł na emeryturę w 1987. Zmarł w wieku 88 lat.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 4 „Samolot szkolno-bojowy I-22 Iryda. Wymagania, realizacja, ocena” A. Baron, Warszawa, 2010; (nakład wyczerpany)
4. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019 (w sprzedaży)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1949-1952 oraz 1969-1988. Wybitny konstruktor samolotów. Ukończył studia na wydziałach politechnicznych AGH w Krakowie i uzyskał dyplom magistra inżyniera. W latach 1949-1952 był zatrudniony w Głównym Instytucie Lotnictwa, a w 1955-1961 w WSK-Okęcie, gdzie pracował przy konstrukcji samolotu PZL-102 Kos i opracował konstrukcję pierwszej wersji samolotu PZL-104 Wilga. Pracę doktorską obronił na Politechnice Warszawskiej w 1968. W 1969 podjął pracę w Instytucie Lotnictwa jako adiunkt w Zakładzie Wytrzymałości, a następnie od 1970 był kierownikiem grupy problemowej opracowującej założenia konstrukcyjne samolotu szkolno-bojowego. Od 1977 do odwołania w 1979 był głównym konstruktorem samolotu I-22 Iryda. Na emeryturę przeszedł w 1988 r.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 4 „Samolot szkolno-bojowy I-22 Iryda. Wymagania, realizacja, ocena” A. Baron, Warszawa, 2010; (nakład wyczerpany)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1955-1998. Wybitny pilot doświadczalny i inżynier prób w locie. Po otrzymaniu świadectwa dojrzałości rozpoczął studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Wrocławskiej, a po jego likwidacji kontynuował je w Warszawie na Politechnice Warszawskiej. Podczas studiów uzyskał uprawnienia pilota instruktora. Po otrzymaniu dyplomu inżyniera budowy płatowców zatrudniony został w 1955 r. w Zakładzie Badań w Locie Instytutu Lotnictwa i wkrótce uzyskał uprawnienia pilota doświadczalnego. Został włączony w cykl badań w locie sanitarnego samolotu CSS-13S oraz szkolno-treningowego TS-8 Bies. Podczas jednego z lotów doświadczalnych na tym samolocie, mających na celu badania zespołu napędowego, nastąpiło oderwanie się jednej z łopat śmigła i w konsekwencji wybudowanie się silnika, ale Ludwik Natkaniec zdołał bezpiecznie wylądować nie uszkadzając reszty prototypu. Prowadził badania Biesa w warunkach zimowych w Rosji koło Krasnojarska. Po przeszkoleniu na samolotach odrzutowych, włączył się w tok badań samolotu TS-11 Iskra. Wraz z Andrzejem Abłamowiczem prowadził badania flatterowe tego samolotu, a na latającej hamowni Ił-28 wykonywał próby silników do tego samolotu. Ustanowił cztery międzynarodowe rekordy – jeden na samolocie TS-8 Bies, trzy na TS-11 Iskra. Na początku lat siedemdziesiątych prowadził badania doświadczalnego samolotu Lala-1, a następnie oblatał w Mielcu doświadczalny przedprototyp LLM-15, a potem badał urządzenia rolnicze zabudowane na samolocie M-15 Belfegor. Najszerszym zakresem prób, jakie przyszło mu prowadzić, były badania odrzutowego samolotu I-22 Iryda, w których odgrywał kluczową rolę. Brał udział w stałych naradach dotyczących problemów w trakcie realizacji pracy i do każdego lotu był solidnie merytorycznie przygotowany, co ułatwiało mu obiektywną ocenę samolotu. Przeszedł na emeryturę w marcu 1991r., ale nadal wykonywał loty doświadczalne. Był też wykładowcą na kursach pilotów doświadczalnych i inżynierów prób w locie. Jego działalność zawodową przerwała choroba.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 4 „Samolot szkolno-bojowy I-22 Iryda. Wymagania, realizacja, ocena” A. Baron, Warszawa, 2010; (nakład wyczerpany)
4. Biblioteka Historyczna nr 11 „Polscy piloci doświadczalni” J. Jędrzejewski, Warszawa, 2014. (nakład wyczerpany)

dr inż. Wojciech Potkański (1944-2017) – pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1995-2017. Specjalista w dziedzinie aerodynamiki i obliczeń flatterowych. Dyplom magistra inżyniera uzyskał na Politechnice Warszawskiej na Wydziale MEiL w 1968. W 1969-1971 pracował w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki PAN, a w 1971-1995 w WSK-Mielec. W okresie pracy w WSK-Mielec był odpowiedzialny za analizy aerodynamiczne, wytrzymałościowe i flatterowe projektowanych samolotów. W programie budowy samolotów M-15,M-18 i I-22 Iryda wprowadził nowoczesne metody obliczeniowe dynamiki i flatteru płatowców. W 1980 obronił w Polskiej Akademii Nauk pracę doktorską na temat: „Obciążenia aerodynamiczne odkształcalnego dwupłata w przepływie potencjalnym”. Od 1995 na stanowisku zastępcy dyrektora ds. naukowych Instytutu Lotnictwa. W czasie pracy w Instytucie Lotnictwa uczestniczył w projektach badawczych, dotyczących nieliniowych zagadnień flatteru. Przyczynił się do wdrożenia strategii usług Instytutu Lotnictwa na międzynarodowym rynku usług projektowych i badawczych. Od 2000 był członkiem Panelu NATO-AVT, biorącym aktywny udział w jego działalności (programowanie konferencji, prowadzenie sesji, publikacje materiałów). Zmarł w 2017 w wieku 73 lat.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 4 „Samolot szkolno-bojowy I-22 Iryda. Wymagania, realizacja, ocena” A. Baron, Warszawa, 2010; (nakład wyczerpany)
4. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019 (w sprzedaży)

mgr inż. Grzegorz Szymanowski (1945-2016) – specjalista silników przemysłowych i siłowni. Administrator Grupy Problemowej Engineering Design Center. Wniósł znaczący wkład w organizację i rozwój EDC, które znacznie (czterokrotnie) zwiększyło zatrudnienie inżynierów. W Instytucie Lotnictwa pełnił również obowiązki dyrektora infrastruktury.

Pracownik Instytutu Lotnictwa z przerwami w latach 1929-1965, a w latach 1948-1952 jako dyrektor naczelny. Konstruktor lotniczy, specjalizował się w obliczeniach aerodynamicznych i wytrzymałościowych konstrukcji lotniczych. 11 listopada 1918 r. uczestniczył w opanowaniu Lotniska Mokotowskiego. Po maturze służył w lotnictwie wojskowym jako mechanik lotniczy. W 1920 r. rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej, które ukończył w 1931 r., uzyskując dyplom inżyniera mechanika. Od 1929 r. do 1930 r. w IBTL i następnie po odpracowaniu stypendium w Wojsku Polskim. W latach 1933-1935 znowu w IBTL. Następnie pracował w przemyśle lotniczym, a w 1937 r. powrócił do pracy w Instytucie (ITL), gdzie opracowywał programy prób statycznych i sprawdzał obliczenia aerodynamiczne i wytrzymałościowe. W przemyśle wykonywał obliczenia wytrzymałościowe samolotów Żubr i Łoś oraz pracował przy projektowaniu samolotu Mewa. Po powrocie do Instytutu w 1937 r. opracował projekt przepisów budowy samolotów. Podczas okupacji od 1941 r. kierował Działem Naukowo-Technicznym „Dural” – konspiracyjnym odpowiednikiem ITL. Po wojnie był wykładowcą w Szkole Inżynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda oraz pracował w Ministerstwie Komunikacji. Od 1 grudnia 1948 r. do 30 kwietnia 1952 r. był dyrektorem Głównego Instytutu Lotnictwa. W okresie stalinowskim został usunięty z lotnictwa za przynależność do Armii Krajowej. W latach 1952–1958 pracował w PWN. W latach sześćdziesiątych był wykładowcą na Politechnice Warszawskiej, prowadząc przedmiot: „Mechanika Ogólna”. Następnie w latach 1958-1959 był pracownikiem naukowym ITWL. W latach 1960-1965 był kierownikiem pracowni w Zakładzie Wytrzymałości Instytutu Lotnictwa. Prowadził obliczenia i badania flatterowe (TS-11 Iskra). W latach 1965–1969 powrócił do pracy w PWN. Przeszedł na emeryturę w 1970 roku.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019 (w sprzedaży)

Specjalista w dziedzinie radiotechniki lotniczej. Uzyskał dyplom magistra inżyniera na Politechnice Warszawskiej w 1974 roku. Od czerwca 1974 pracował w Instytucie Lotnictwa, gdzie kolejno pełnił funkcje inżyniera, starszego asystenta, kierownika sekcji oraz kierownika pracowni. Prowadził prace w dziedzinie wyposażenia radiowo-nawigacyjnego samolotu I-22 Iryda. Od lipca 1996 był sekretarzem naukowym Instytutu, od stycznia 2001 zastępcą dyrektora ds. technicznych, a od stycznia 2006 dyrektorem pionu infrastruktury. Był także członkiem Prezydium Rady Naukowej Instytutu Lotnictwa. Od 2002 aktywnie uczestniczył we wdrażaniu nowej strategii Instytutu, promując współpracę i świadczenie usług naukowych na arenie międzynarodowej.

Był szczególnie zaangażowany w realizację programu offsetowego firmy Pratt & Whitney, w ramach którego powstało Centrum Badań Marketingowych i Konstrukcji. Brał udział w rozmowach międzynarodowych dotyczących utworzenia tego centrum oraz odpowiadał za budowę pomieszczeń i ich wyposażenie badawcze. Pełnił funkcję sekretarza Stowarzyszenia Polskiego Przemysłu Lotniczego (SPPL) i prowadził biuro SPPL. Był również członkiem Komisji Polityki Europejskiego Stowarzyszenia Producentów Przemysłu Lotniczego i Obronnego (ASD). Przez wiele lat był pełnomocnikiem dyrektora Instytutu Lotnictwa ds. administrowania rozwojem naukowym pracowników, pozostawiając po sobie trwały wkład w rozwój polskiego lotnictwa i nauki.

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1953-1990. Specjalista w dziedzinie mechaniki lotu i badań w locie, konstruktor lotniczy, pilot szybowcowy i samolotowy. Dyplom magistra inżyniera uzyskał na Wydziałach Politechnicznych AGH (Oddziale Lotniczym) w Krakowie w 1949 r. Po studiach podjął pracę w Instytucie Szybownictwa (później Szybowcowy Zakład Doświadczalny- SZD) w Bielsku-Białej w biurze konstrukcyjnym. Skonstruował doświadczalny, bezogonowy szybowiec SZD-6X Nietoperz (według projektu W. Nowakowskiego). Otrzymał zespołową nagrodę państwową za konstrukcję szybowców. Pracował przy konstrukcji szybowca SZD-8 Jaskółka. Opracował projekt i konstrukcję szybowca SZD-9 Bocian i zaprojektował szybowiec SZD-11 Albatros. W 1953 roku podjął pracę w Instytucie Lotnictwa, gdzie początkowo zajmował się z J. Haraźnym konstrukcją celów holowanych (Spec-4) oraz celów swobodnie latających. Zaprojektował konkurencyjny dla Iskry (niezrealizowany) projekt samolotu As. W latach 1963-1968 był zastępcą dyrektora Instytutu ds. naukowych. Od czerwca 1968 r. pracował w Zakładzie Badań w Locie. W 1970 r. obronił na Politechnice Warszawskiej pracę doktorską pt. „Obciążenie szybowca w locie holowanym w atmosferze burzliwej”. W 1973 r. został mianowany docentem. Prowadził badania w locie samolotów PZL-104 Wilga 4, powtórne próby flatterowe samolotu TS-11 Iskra (po wylataniu 500 godzin), próby samolotu PZL-106 Kruk (prowadzące do opracowania nowego usterzenia), próby korkociągowe samolotu rolniczego M-18 Dromader i M-15 Belfegor. Był zastępcą głównego konstruktora samolotu I-22 Iryda do prób w locie. Brał udział w badaniach w locie samolotu I-23 Manager. Przeszedł na emeryturę w 1986 r., ale nadal pracował w Instytucie Lotnictwa. W swoim dorobku ma referaty przedstawiane na konferencjach OSTIV i publikowane w wydawnictwach tej organizacji.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 4 „Samolot szkolno-bojowy I-22 Iryda. Wymagania, realizacja, ocena” A. Baron, Warszawa, 2010; (nakład wyczerpany)
4. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019 (w sprzedaży)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1949-1955. Uzyskał dyplom inżyniera mechanika w specjalności lotniczej w 1934 r. Ukończył też Szkołę Podchor. Rezerwy Lotnictwa w stopniu plutonowego (plut. pchor. pil. rez.). Od września 1935 był zatrudniony w Wytwórni Płatowców Nr 1 PZL jako konstruktor w zespole inż. S. Praussa. Brał udział w dopracowaniu samolotu rozpoznawczo-bombowego PZL-23B Karaś oraz w opracowaniu jego doświadczalnej modyfikacji z podwójnym usterzeniem pionowym oraz projektowaniu i uruchomieniu produkcji samolotu rozpoznawczo-bombowego PZL-46 Sum. We wrześniu 1939 r. ewakuowany z Warszawy wraz z bazą 1 Pułku Lotniczego. Walczył w Grupie Operacyjnej gen. Kleeberga pod Kockiem. Uciekł z niewoli i podczas wojny pracował w majątku rolnym koło Radomia. W październiku 1944 r. objął stanowisko Kierownika Biura Studiów i Projektów w Wydziale Lotnictwa Cywilnego Resortu Komunikacji PKWN. Zaprojektował tam jednosilnikowy samolot Szpak–1. Po Ofensywie Styczniowej biuro przeniesione zostało do Łodzi, gdzie w kwietniu 1945 r. utworzone zostały Lotnicze Warsztaty Doświadczalne (LWD). Tadeusz Sołtyk objął kierownictwo biura konstrukcyjnego i zaprojektował tam samoloty dyspozycyjne Szpak-2, -3, -4A, -4T, sportowe Żak-1, -2, -3, -4, szkolno-treningowe Junak, Junak-2, transportowy Miś i łącznikowy Żuraw. Były to prototypy bądź samoloty budowane w niewielkich seriach (5 do 10 egz.). W latach 1949-1950 pełnił funkcję dyrektora LWD, a po ich zamianie na zakład produkcyjny (WSK) przeniesiony został do Warszawy na stanowisko głównego konstruktora w WSK-Okęcie. Był to jednak okres likwidacji własnych prac konstrukcyjnych a wprowadzania radzieckich licencji i Tadeusz Sołtyk nie miał warunków do tworzenia własnych konstrukcji. Takie możliwości zaistniały wraz z utworzeniem w Instytucie Lotnictwa biur konstrukcyjnych. Tadeusz Sołtyk został kierownikiem jednego z nich, w którym miały powstawać samoloty szkolno-treningowe dla wojska. Powstał tu prężny zespół konstruktorów, który pod jego kierownictwem opracował kolejno samoloty Junak-3, TS-8 Bies i TS-11 Iskra. Projekt wstępny i makieta tego ostatniego samolotu zostały zrealizowane w Instytucie Lotnictwa, natomiast projekt techniczny wykonano w WSK-Okęcie. Tam też zbudowano cztery prototypy. W WSK-Okęcie prof. inż. Tadeusz Sołtyk (od 1955) został kierownikiem biura płatowcowego OKP-1 w utworzonym tam Ośrodku Konstrukcji Lotniczych. Po zakończeniu prac nad samolotem TS-11 Iskra, biuro konstrukcyjne Tadeusza Sołtyka rozpoczęło opracowanie awangardowej konstrukcji – naddźwiękowego samolotu treningowego TS-16 Grot. Wykonana została makieta i projekt techniczny. Jednak zmiany organizacyjne i personalne w wojsku jak również tendencje zmierzające do likwidacji produkcji lotniczej jakie prezentowała ówczesna ekipa Władysława Gomułki sprawująca władzę, spowodowały ograniczenie bądź przerwanie późniejszych prac prowadzonych w biurze kierowanym przez Tadeusza Sołtyka. Zdając sobie sprawę, że postępujące zmiany w przemyśle lotniczym zmierzające do likwidacji produkcji lotniczej uniemożliwią jego działalność jako konstruktora samolotów, przeniósł się od 1 marca 1967 do Przemysłowego Instytutu Automatyki i Pomiarów, gdzie jako kierownik zespołu do spraw automatyzacji statków prowadził rozmaite prace, w szczególności nad układami automatycznego sterowania siłowniami okrętowymi. W 1976 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym. W 1979 r. przeszedł na emeryturę, ale nadal pracował w PIAP. Był wykładowcą na Politechnice Warszawskiej i WAT, członkiem Rad Naukowych w Instytucie Lotnictwa, ITWL, WIML i PIAP. W 1981 r. powrócił do działalności lotniczej. Został konsultantem PZL Warszawa Okęcie przy budowie samolotu PZL-130 Orlik i konsultantem naukowym w Instytucie Lotnictwa. Napisał kilka książek z dziedziny lotnictwa oraz autobiografię pt. „Dwa żywioły, dwie pasje” w których zawarł swoje wspomnienia i przemyślenia. Zmarł w 2004. W uznaniu jego zasług nowoczesna sala konferencyjna Instytutu Lotnictwa, zbudowana na przełomie XX i XXI wieku nazwana została jego imieniem.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 1 „Tadeusz Sołtyk – wizjoner i konstruktor polskich samolotów” pod redakcją Moniki Czech, Warszawa, 2009; (nakład wyczerpany)
4. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019; (w sprzedaży)
5. Autobiografia „Dwa żywioły, dwie pasje”, T. Sołtyk, Warszawa, 1997

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1952-1974. Konstruktor samolotów. Rozpoczął studia na Politechnice Łódzkiej w 1945, a dyplom uzyskał w 1952. Podczas studiów pracował w Lotniczych Warsztatach Doświadczalnych (LWD) przy konstrukcji samolotu łącznikowo-obserwacyjnego LWD Żuraw. W 1952 r. rozpoczął pracę w biurze konstrukcyjnym w Instytucie Lotnictwa, pod kierunkiem Tadeusza Sołtyka. Uczestniczył w projektowaniu samolotów: TS-9 Junak 3, TS-7 Chwat (niezrealizowany Junak 2 z chowanym podwoziem), S-13, TS-8 Bies, TS-10 Goniec (niezrealizowana wersja dyspozycyjno-łącznikowa samolotu Bies). Był zastępcą Tadeusza Sołtyka podczas projektowania samolotu TS-11 Iskra. Dzięki jego zdolnościom rysunkowym Iskra zawdzięcza, w dużej mierze swoje smukłe kształty. Po przerwaniu prac nad samolotem naddźwiękowym TS-16 Grot uruchamiał z ramienia WSK-Okęcie produkcję Wilgi 2 w Indonezji. W 1970 r. został przeniesiony do Instytutu Lotnictwa i jako główny konstruktor uczestniczył w projektowaniu samolotu rolniczego M-15 Belfegor a następnie latającego laboratorium Lala-1. W latach 1974-1975 pracował w Zakładzie Usług Agrolotniczych w Egipcie, a od 1975 r. aż do przejścia na emeryturę w 1991 r. w PLL „Lot”.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach absolwent studiów lotniczych I-st. w 1951 w Szkole Inżynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda, w której był asystentem w 1949-51. Powołany do WP w 1950. Pracownik WAT w 1951-1998. Studia drugiego stopnia ukończył w WAT w 1954. Obronił doktorat w 1964, habilitację w 1973. Profesorem nadzwyczajnym został w 1978., a zwyczajnym w 1985. Pod jego kierownictwem obroniono 39 doktoratów. Był promotorem i recenzentem 69 doktoratów i 20 habilitacji. W ciągu całej pracy zawodowej zajmował się silnikami spalinowymi: tłokowymi lotniczymi i trakcyjnymi oraz lotniczymi silnikami turbinowymi i rakietowymi. Autor i współautor ponad 440 publikacji naukowych i technicznych, 23 pozycji książkowych (w tym 9-tomowej serii pod ogólnym tytułem „Napędy Lotnicze”) oraz 27 patentów i wzorów użytkowych. Obecnie pracownik naukowy Zakładu Napędów Instytutu Lotnictwa, z którym współpracuje od 1957, kilkakrotnie będąc członkiem Rady Naukowej. Zatrudniony od kwietnia 1988 r. w charakterze konsultanta naukowego.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019 (w sprzedaży)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1966-2021. Specjalista w dziedzinie projektowania i mechaniki lotu śmigłowców. Absolwent Wydziału Lotniczego Politechniki Warszawskiej, doktorat obronił w 1974 r., habilitację w 1992r., tytuł profesora nauk technicznych uzyskał w 2005 r.. W latach 1961-1966 pracował jako konstruktor w samolotowym biurze prototypowym PZL-Okęcie. Specjalizował się w tematyce śmigłowcowej w dziedzinie mechaniki lotu, optymalizacji konstrukcji, symulacji i badań w warunkach granicznych. Stanowiska: docenta od 1976 r., profesora od 1997 r., zastępcy dyrektora Instytutu Lotnictwa ds. naukowych 1994-1995, pełnomocnika dyrektora Instytutu Lotnictwa do spraw Techniki Śmigłowcowej od 1995 r. Jako szczególne osiągnięcia wymienić należy: ponad 40-letnią efektywną współpracę z przemysłem lotniczym a szczególnie z wytwórnią śmigłowców PZL-Świdnik S.A.; aktywną działalność naukową i dydaktyczną w Instytucie Lotnictwa i na uczelniach (m.in. Politechnika Lubelska); prowadzenie Wydawnictw Naukowych Instytutu Lotnictwa na stanowisku redaktora naczelnego od 1995 r.; utworzenie, organizacja i kierowanie Polskim Stowarzyszeniem Wiropłatowym – funkcja prezesa od 1996 r.; uznanie w kraju i za granicą za osiągnięcia naukowe i wdrożenia potwierdzone wyróżnieniami zawodowymi, takimi jak: nagrody w konkursach na najlepsze prace, nagrody MEN, PAN i in. Opublikował ponad 100 prac naukowych i kilka monografii. Był wieloletnim członkiem Rady Naukowej Instytutu Lotnictwa i jej wiceprzewodniczącym.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019 (w sprzedaży)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1970-1979. Lotnik PSP w Wielkiej Brytanii, pilot doświadczalny. Ukończył w 1939 r. Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie i we wrześniu ewakuowany został do Rumunii, a następnie do Francji i W. Brytanii. Po przeszkoleniu latał na samolotach Spitfire różnych wersji w dywizjonach 316, 302 i 317. Wykonał 298 lotów, w tym 179 bojowych. Odznaczony został Krzyżem Virtuti Militari, czterokrotnie Krzyżem Walecznych oraz brytyjskim DFC. Pod koniec wojny został ciężko ranny, ale powrócił do latania. Był przedostatnim dowódcą Dywizjonu 302. Po powrocie do kraju został zatrudniony w PLL LOT i należał do tych pilotów, którzy w ramach zlecenia wykonywali loty w Instytucie Lotnictwa (wówczas w Głównym Instytucie Lotnictwa). Wykonał pierwszy lot na motoszybowcu Pegaz i samolocie CSS-11. W latach pięćdziesiątych po tzw. negatywnej ocenie zabroniono mu latać. Po okresie stalinowskim powrócił do lotnictwa. Pracował na różnych stanowiskach w lotnictwie sanitarnym (dyrektor do spraw technicznych), latał jako pilot samolotów sanitarnych a po przeszkoleniu – śmigłowców. Wykonał kilka tysięcy lotów ratowniczych. 1 czerwca 1972 r. zatrudniony został w Instytucie Lotnictwa jako pilot doświadczalny. Wykonywał loty różnego typu m.in. badania aparatury rolniczej oraz loty dyspozycyjne. Pracował w Instytucie do przejścia na emeryturę w 1979 r. Później latał jeszcze w ZUA w Afryce. Zmarł w Warszawie.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 11 „Polscy piloci doświadczalni” J. Jędrzejewski, Warszawa, 2014. (nakład wyczerpany)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1949-1990. Wybitny pilot doświadczalny, specjalista badań śmigłowców, autor książek i artykułów, tłumacz. Podczas wojny żołnierz Armii Krajowej, wyróżniony tytułem „Sprawiedliwy wśród narodów świata”. Ukończył szkołę inżynierską im. Wawelberga i Rotwanda, a następnie na Politechnice Warszawskiej uzyskał dyplom magistra inżyniera w 1962 r. Podczas studiów wyszkolił się w pilotażu sportowym. Brał udział w zawodach. W 1949 r. rozpoczął pracę w Głównym Instytucie Lotnictwa. W związku z przynależnością do AK został aresztowany i zwolniony z Instytutu. Powtórnie przyjęty do Instytutu Lotnictwa w 1955 r. Przeszkolony w pilotażu śmigłowców (w Świdniku na śmigłowcu SM-1), prowadził badania i certyfikację śmigłowców: SP-GIL, BŻ-4 Żuk, SM-1, SM-2, Mi-2 oraz w ZSRR Ka-26. Pilot licznych eksperymentalnych operacji śmigłowcowych w kraju i za granicą. Pilot sportowy, posiadacz złotej odznaki szybowcowej z trzema diamentami. Działacz społeczny. Twórca i prezes Klubu Pilotów Doświadczalnych SIMP troszczący się o pamięć pilotów, wiceprezes Warszawskiego Klubu Seniorów Lotnictwa. Autor książek z dziedziny techniki śmigłowcowej, m.in.: „Wprowadzenie do wiedzy o śmigłowcach”, „Dzieje śmigłowca” oraz wspomnień – pamiętnika, „Sześć stopni swobody”.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 11 „Polscy piloci doświadczalni” J. Jędrzejewski, Warszawa, 2014; Biblioteka Historyczna nr 3 „Badania w locie w Instytucie Lotnictwa” M. Wiśniewski, R. Witkowski, Warszawa, 2010. (nakład wyczerpany)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1926-1971. Rozpoczął studia przed pierwszą wojną światową. Podczas wojny pracował jako konstruktor lotniczy w Rosji. Po wojnie od 1919 r. pracował w Dziale Naukowo-Badawczym przy Sekcji Żeglugi Napowietrznej, a następnie w Departamencie Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. W latach 1921-1926 był kierownikiem laboratorium wytrzymałości w Wojskowej Centrali Badań Lotniczych, a po jej przekształceniu w Instytut Badań Technicznych Lotnictwa kierownikiem stacji technologicznej, później w ITL Oddziału Technologii i Materiałów Lotniczych (1926-1939). Zajmował się rozmaitymi problemami zarówno w dziedzinie lotnictwa, jak i w dziedzinach pokrewnych. Podczas II Wojny Światowej przebywał we Francji i pracował w przemyśle lotniczym. Po powrocie do kraju w kwietniu 1946 r. rozpoczął pracę w Instytucie Technicznym Lotnictwa jako kierownik laboratorium, a później Oddziału Dynamiki. Od 1947 r. prowadził działalność dydaktyczną na Politechnice Warszawskiej. W 1948 r. obronił pracę doktorską. W 1955 r. otrzymał tytuł profesora. W 1960 r. przeszedł na uczelnianą emeryturę, ale w Instytucie pracował w dalszym ciągu na pół etatu a następnie do 1971 r. jako konsultant. W Instytucie opracowywał rozmaite problemy i stanowiska badawcze (m.in. do badań zmęczeniowych łopat śmigłowca SM-1 oraz wagę do tunelu T-3).

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006. (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019.

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1966-2023. Był absolwentem Wydziału MEiL Politechniki Warszawskiej. Stopień doktora uzyskał w 1971 roku, habilitację w 1979 roku, a tytuł profesora otrzymał w 1989 roku. Od 1981 roku był docentem, od 1989 profesorem nadzwyczajnym, a od 1993 profesorem zwyczajnym w Instytucie Techniki Cieplnej Politechniki Warszawskiej. Od 1992 roku był profesorem w Instytucie Lotnictwa w Warszawie. Prowadził działalność naukową w zakresie spalania, wybuchów, silników spalinowych, astrofizyki oraz metod diagnostyki procesów spalania. Realizował granty z USA i Unii Europejskiej oraz jeden w ramach British Council. Był opiekunem studenckich badań prowadzonych w warunkach mikrograwitacji. Od 1982 roku do końca życia kierował Zakładem Silników Lotniczych Instytutu Techniki Cieplnej Politechniki Warszawskiej. W latach 1980-1984 był prodziekanem Wydziału MEiL, a w latach 1987-1990 dziekanem tego wydziału. Był członkiem Komisji Senackiej ds. Współpracy z Zagranicą (1987-1990 oraz 1999-2002). W latach 2003–2006 pełnił funkcję prorektora Politechniki Warszawskiej. Był członkiem wielu stowarzyszeń naukowych w kraju i za granicą. W latach 1999-2003 był przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu. Był autorem i współautorem czterech monografii oraz ponad 200 publikacji.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006. (nakład wyczerpany)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1953-1998. Pilot doświadczalny, specjalista badań w locie samolotów. Podczas wojny w Armii Krajowej. Brał udział w Powstaniu Warszawskim, w zgrupowaniu AK Krybar, został ranny. Po powstaniu w obozie jenieckim. Po wojnie w obozie wojskowym dla małoletnich. Po powrocie do kraju po otrzymaniu świadectwa dojrzałości studiował na Politechnice Warszawskiej i uzyskał dyplom inżyniera w 1953. W tym samym roku podjął pracę w Instytucie Lotnictwa, w Zakładzie Badań w Locie. Licencję pilota instruktora otrzymał w Aeroklubie Warszawskim w 1956 r., a uprawnienia pilota doświadczalnego w 1958. Długoletni kierownik pracowni badań samolotów. Był delegowany do Egiptu. Po powrocie brał udział w badaniach samolotów rolniczych Lala-1, PZL-106 Kruk, M-15. Po przeszkoleniu w ZSRR na samolocie Jak-40, brał udział w przystosowaniu tego samolotu do badań silników K-15, a następnie przeprowadzał próby silnika K-15 na tym samolocie. W 1974 r. obronił pracę doktorską na Politechnice Wrocławskiej. Przez wiele lat był wykładowcą na kursach dla pilotów doświadczalnych. Napisał dwie książki w serii Biblioteki Naukowej Instytutu Lotnictwa dotyczące szkolenia pilotów doświadczalnych oraz jedną w serii Biblioteki Historycznej Instytutu Lotnictwa pt. „Studium katastrofy Liberatora AL.-523 Gibraltar 1943”. Na emeryturę przeszedł w 1998 r.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 11 „Polscy piloci doświadczalni” J. Jędrzejewski, Warszawa, 2014. (nakład wyczerpany)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1946-1968. Specjalista w dziedzinie projektowania i budowy silników pulsacyjnych, strumieniowych i rakietowych. W 1946 r. ukończył Politechnikę Łódzką i uzyskał tytuł inżyniera mechanika. W tym samym roku rozpoczął pracę w Instytucie Technicznym Lotnictwa (późniejszym Instytucie Lotnictwa), na stanowisku kierownika oddziału a następnie kierownika Zakładu Silników Bezsprężarkowych. Zajmował się zagadnieniami spalania w silnikach pulsacyjnych, strumieniowych i rakietowych. Pracując w Instytucie, obronił pracę doktorską i został zatrudniony jako asystent na Politechnice Warszawskiej w Katedrze Termodynamiki. Pod jego kierunkiem opracowano szereg silników pulsacyjnych, strumieniowych, m.in. do napędu śmigłowca doświadczalnego Trzmiel, wykonywano prace z dziedziny techniki rakietowej, m.in. kierowany pocisk przeciwpancerny Diament. W 1964 został profesorem nadzwyczajnym Politechniki Warszawskiej. Opublikował kilka artykułów i kilka książek m.in. Zasady eksperymentu, Spalanie. Przez kilka kadencji był przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Lotnictwa. We wrześniu 1968 roku zwolnił się z Instytutu Lotnictwa i przez wiele lat pełnił obowiązki konsultanta. Na początku lat osiemdziesiątych wyjechał do USA, gdzie do przejścia na emeryturę wykładał na Washington State University, Pullman, WA.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 14 „Tytuły, stopnie i stanowiska naukowe pracowników Instytutu Lotnictwa” W. Wiśniowski, Warszawa, 2019. (w sprzedaży)

Pracownik Instytutu Lotnictwa w latach 1930-1981. Wybitny konstruktor samolotów i śmigłowców. Jeszcze podczas studiów rozpoczął pracę w biurze konstrukcyjnym Doświadczalnych Warsztatów Lotniczych, z których pochodziły samoloty RWD. Pierwszą jego pracą było projektowanie kilku zespołów do przerabianego samolotu obserwacyjno-łącznikowego RWD-14. Następną – opracowanie konstrukcji i wykonanie obliczeń (według szkicu ofertowego inż. Stanisława Rogalskiego) szkolno-akrobacyjnego samolotu RWD-17 o układzie konstrukcyjnym zbliżonym do samolotu RWD-8. Samolot, po próbach w locie, zbudowany został w liczbie 25 sztuk. Następnym zadaniem była przeróbka samolotu RWD-13 na samolot sanitarny. Do września 1939 zbudowano 15 sztuk samolotów RWD-13S. Na jesieni 1937 zaprojektował do prototypu RWD-9 eksperymentalne, pierwsze w Polsce, trójpodporowe podwozie. Kolejną pracą było zaprojektowanie pływakowej wersji RWD-17W. Jej prototyp oblatano w czerwcu 1938, do września 1939 zbudowano 5 egzemplarzy dla Marynarki Wojennej, która nie zdążyła ich odebrać. Do samolotu RWD-17 zaprojektował w zimie 1938-1939 nowy płat, polepszający właściwości samolotu w szybkich figurach akrobacji. Miał on wejść do produkcji pod oznaczeniem RWD-17bis jesienią 1939. Podczas wojny przebywał w Warszawie. Był od listopada 1942 roku żołnierzem AK, w czasie powstania warszawskiego został ranny i ewakuowany z Warszawy. Powrócił do niej w 1946 i podjął pracę w Wydziale Lotniczym Komendy Głównej ZHP. Współpracował z inż. Tadeuszem Chylińskim przy projektowaniu motoszybowca Pegaz i pilotował go w pierwszym jego locie. Po podjęciu się w Instytucie zadania opracowania śmigłowca SP- GIL, miał zasadniczy wpływ na przebieg prac. Pomyślne loty tego śmigłowca przyniosły mu w 1953 Nagrodę Państwową II stopnia. Podjęte przez Bronisława Żurakowskiego w latach 1952-53 studia nad nowymi śmigłowcami doprowadziły do określenia wymagań na wielozadaniowy śmigłowiec BŻ-4 i utworzenia w Instytucie śmigłowcowego biura konstrukcyjnego pod jego kierownictwem. Prototypy zbudowano w Instytucie i podjęto próby naziemne. Kontynuowano je po przeniesieniu biur konstrukcyjnych do WSK Okęcie. Trudności z zespołem napędowym, problemy z układem nośnym spowodowały przedłużenie się prób naziemnych i dopiero w lutym 1959 r. śmigłowiec został oblatany. Jednak w tym czasie uruchomiono w Świdniku produkcję licencyjnych śmigłowców SM-1 i prace nad BŻ-4 zostały przerwane. Po zlikwidowaniu w WSK-Okęcie konstrukcyjnego biura śmigłowcowego, pracował w konstrukcyjnych biurach płatowcowych tej wytwórni. Opracował wraz z mgr. inż. Andrzejem Frydrychewiczem samolot wielozadaniowy PZL 104 Wilga 2, a następnie jego rozwojowe wersje Wilga 3 i Wilga 35. W związku z działaniami zmierzającymi do likwidacji produkcji lotniczej w WSK-Okęcie i służbowym przeniesieniem konstruktorów lotniczych, powrócił w kwietniu 1970 do pracy w Instytucie Lotnictwa. W latach 1970-1976 zajmował stanowisko głównego konstruktora do spraw śmigłowcowych i brał udział w ustalaniu wymagań taktyczno-technicznych śmigłowca W-3 Sokół oraz uczestniczył w PZL-Świdnik w opracowaniu projektu wstępnego tego śmigłowca. Po przejściu na emeryturę, pracował nadal w Instytucie, w Zakładzie Badań w Locie, zajmując się problematyką śmigłowcową. Podsumowaniem dorobku konstrukcyjnego mgr. inż. Bronisława Żurakowskiego jest 12 typów statków latających, w których tworzeniu brał udział, wyprodukowanych ogółem w liczbie 1200 egzemplarzy.

Źródła:
1. „Tu byli tu pracowali” pod redakcją dr hab. inż. Witolda Wiśniowskiego, Warszawa, 2016; (nakład wyczerpany)
2. „80 lat Instytutu Lotnictwa” J. Grzegorzewski, T. Królikiewicz, Warszawa, 2006; (nakład wyczerpany)
3. Biblioteka Historyczna nr 11 „Polscy piloci doświadczalni” J. Jędrzejewski, Warszawa, 2014. (nakład wyczerpany)